wpcdc28dc1.png
wpd0d893d3.png

wp67d18b3d.jpg

Vadertje Staat, vadertje valt

 

Ik heb om mijn ideeën over de grote staat en de gevaren daarvan een manifest geschreven. In dit artikel bespreek ik kort mijn ideeën over de grote staat en het socialisme. Mijn ideeën hierover zijn  vrij simpel. Denk hierbij aan de volgende vergelijking, om Stan de Jong te citeren: “Waar wilt u liever wonen? In Noord-Korea of in Zuid-Korea?” Ik zal  dit soort artikelen nog regelmatig updaten en aanpassen.

 

De bovenstaande vergelijking heeft enkel met het resultaat van totalitair socialisme te maken. Het socialisme kan echter niet enkel op haar resultaat worden beoordeeld. Indien een sociaal democratie altijd een land als Nederland als resultaat heeft, zijn de klachten fors minder. Toch is er met het socialisme iets naars aan de hand, iets verrots zou ik bijna zeggen. Het probleem met socialisme is dat een socialist nooit de enige socialist kan zijn. In effect moeten andere mensen ook socialist zijn, zij moeten besmet worden. Socialisme is in haar kern egoïstisch. Je maakt anderen “socialistisch” door wetsvoorstellen (uiteraard volstrekt democratisch) aan te nemen die ander dwingen om de praktische toepassing van je Sinterklaasliedjes (“eerlijk zullen we alles delen…”) te betalen.

Wij betalen via onze belastingen bijna allemaal mee aan dit systeem. De inwoners van een socialistisch land kunnen met hun mond liberaal zijn, ze zijn door hun betaalde belastingen socialistisch. Daarmee onderhouden zij immers het systeem met pakweg € 10.000 per inwoner per jaar. Daar kan geen liefdadigheid of sponsoring door “foute” vastgoedmannetjes tegenop. Tijdens de verkiezingen stemt de liberaal misschien met zijn eigen portemonnee, de socialist stemt met de portemonnee van een ander. Natuurlijk kan in een gezond land de socialist worden weggestemd. Maar wanneer het onderwijs eenmaal met het socialisme is besmet, vergeten de mensen dat naastenliefde veelal gebaseerd op oude christelijke waarden. Boort men een gouden financieringsbron (bijvoorbeeld de gasbel) aan om als onderpand te dienen voor decennia aan verkwisting, dan denk men dat men in een land op rozen zit dankzij de politieke praatclub die het op dat moment toevallig (of de afgelopen 30 jaar) voor het zeggen heeft. Politici die toevallig regeren onder een economisch goed gesternte worden zelden met het stembiljet afgestraft. Vanwege de dictatuur van de meerderheid verandert een in het begin slechts enigszins socialistisch en planmatig geregeerde samenleving onder bepaalde omstandigheden automatisch in een totalitaire samenleving. Socialisme is kanker! Dit totalitaire kun je in Nederland zien aan de arrestatie van Gregorius nekschot, de vele linkse rechters en (anti-)discriminatiebureaus, de demonisering van Pim Fortuyn, Hirsi Ali en Geert Wilders en de enorme strotvloed van regels, belastingwetten en Europese bepalingen die niet meer te stuiten lijken. Eén belangrijk punt om te onthouden: WIJ BETALEN AL DEZE DINGEN MET ONS EIGEN GELD, DE VRUCHTEN VAN ONZE EIGEN PRODUCTIE WORDEN TEGEN ONS INGEZET!!!

Het gegeven  dat socialisme uiteindelijk leidt tot een verregaande totalitaire samenleving heeft een aantal belangrijke negatieve uitwerkingen op een in principe gezonde maatschappij. Zo is bijvoorbeeld gebleken dat linkse mensen vaker ongelukkig zijn dan rechtse. De reden die hiervoor wordt opgegeven is dat “links georiënteerde mensen, ook als ze zelf welgesteld zijn, vinden een samenleving met ongelijkheid van welvaart en status zo oneerlijk dat het invloed heeft op hun persoonlijk geluk. Wie een voorkeur voor rechts heeft, gelooft dat hard werken, talent en aangeleerde vaardigheden lonen. Verschil in welvaart en status is daar een logisch gevolg van en wordt daardoor gezien als eerlijk en rechtvaardig.”

Ik wil daar nog wel wat aan toevoegen; de linksmens is inderdaad rancuneus, ook als men welgesteld is. Dit ligt echter niet alleen aan hun gevoel van onrechtvaardigheid, maar ook soms omdat men denkt dat men zelf niet voldoende belastinggeld krijgt. De linksmens denkt niet zoals de rechtsen onder ons, namelijk dat belasting niet zo onverantwoord van ons afgenomen dient te worden. De hele essentie van hun denken is paternalistische herverdeling van geld. Linkse mensen willen graag veel belasting betalen. Ze willen alleen hun deel van de taart. Daar ligt ook de kiem van de meeste zorgen van linksmensen; hypotheekrenteaftrek en andere aftrekposten, files en kwaliteit van de wegen, onderwijs en gratis schoolboeken, multiculturele samenleving en veiligheid, energieprijzen, klimaatverandering, btw-verhoging, (gratis) kinderopvang, werkgelegenheid, openbaar vervoer, allemaal zaken waar de staat volgens de linksen verantwoordelijk voor is.

Mijn mening is dat geen van de bovenstaande zaken verantwoordelijkheid van de staat zijn. Behalve de zaken die door de staat zijn uitgevonden, zoals btw en hypotheekrenteaftrek, en alle slechte wetten en regelingen verbonden aan bovengenoemde zaken. Ik denk dat links weer op zal fleuren indien men zelf weer haar verantwoordelijkheid neemt. Gewoon veel minder belasting betalen en in plaats daarvan de rekening voor bovenstaande zaken (onderwijs, enz) per dienst gepresenteerd krijgen. Niet goed, geld terug. Loopt je kind een jaar achter omdat je school niet deugt? Geld voor dat jaar terug, resultaat op het internet zetten, inspectie erop af en indien nodig school sluiten!

Natuurlijk is dit systeem niet perfect (een perfect systeem had mij allang beroemd gemaakt). Ik ben ook niet voor het afschaffen van de staat. Ik denk enkel dat het bedrijfsprincipe op sommige punten beter leidend kan zijn voor zaken als onderwijs dan het staatsprincipe: Staten gaan namelijk nooit failliet, niet in de laatste plaats omdat er altijd belastingbetalers zijn om de gaten in de begroting te vullen. Totdat die belastingbetalers op zijn natuurlijk! Let wel: er komt een vergrijzinggolf aan, hoog opgeleide autochtone Europeanen emigreren massaal, de autochtonen die blijven krijgen minder kinderen en veel allochtonen zijn grotendeels werkloos. Ik zie dus wel wat donderwolkjes op de horizon. En, O ja, een van de legitimiteitgronden van de Grote Staat is nu juist haar humane lange termijnplanning. Welnu, ik denk dat er reden is om die in twijfel te trekken.

De linksmens ziet het als een natuurwet dat de staat nochtans pakweg 150 miljard per jaar mag toucheren. Dat is voor hem in steen gebeiteld! Daarom wordt hij enkel depressief indien hij merkt dat hij zijn deel van de taart niet krijgt: fuck de anderen, zolang ik MIJN deel maar krijg! Indien men ernaast grijpt wordt men jaloers omdat een ander wordt voorgetrokken. Verlies van controle over je leven kan bij volwassen mensen depressie veroorzaken.

Het probleem van de Grote Staat is dat het elke vorm van zelfredzaamheid dood. Een uitvergroting zag je in het voormalige Oost-Duitsland. Toen de muur viel zaten veel mensen er apathisch bij, te wachten op instructies. Ze konden niets zelf! En niet enkel dat, anderen waren hier de schuld van. Het kapitalisme, Honecker, buitenlanders en het communisme, nooit had men er zelf schuld aan. Het frappante is dat dit gezeur vaak kwam van mensen die in het voormalige Oost-Duitsland redelijke banen hadden en zodoende privileges hadden opgebouwd. Nu ze van de warme boezem van Vadertje Staat waren weggerukt, baalden ze daar natuurlijk enorm van. Het was ieders verantwoordelijkheid om aan deze nare situatie een einde te maken, ieders verantwoordelijkheid behalve die van henzelf. Toen de VUT-pot voor deze lieden op was, werden de klinieken geopend. U leest het goed; er waren rustoorden om bij te komen van de Grote Staat, of terug kan naar een paternalistisch infuus afhankelijk van de insteek van de individuele therapie.

De socialist gelooft in het bestaan van een buiten zichzelf bestaand bolwerk. Dit is de sterke staat. Een levend en kloppend hart wat welvaart rondpompt. Het logische gevolg hiervan is dat een staat vaak vergeleken wordt met een menselijk lichaam, De staat die de mens van wieg tot graf verzorgd. Dat klinkt een beetje als de hemel op aarde. Socialisme werkt enkel in de hemel, maar is het echter niet nodig, en in de hel want daar hebben ze het inderdaad. Een illustratie van die hel is niet nodig, denk bijvoorbeeld aan Cuba, de Sovjet-Unie, Noord-Korea, het voormalige Oostblok.

Ik kan die hemel met het volgende voorbeeld illustreren. De enige wijze waarop socialisme en de verzorgingsstaat werken is wanneer de mensen die leven in dat systeem, zelf de vijanden zijn van die verzorgingsstaat. Daar komt de arbeidspropaganda in de Sovjet-Unie en namen als Partij van de Arbeid ook vandaan. Het ging om mensen die aan het werk waren en samen iets opbouwden. Hierin zit ook de kiem van de foute vergelijking tussen een staat en een levend organisme. Menselijke cellen zijn als het ware vijanden van hun eigen systeem. Zij willen het systeem uit zichzelf niet stimuleren en laten groeien. Een cel heeft een ingebouwde code die hem constant vertelt te sterven. Andere cellen vertellen hem dit niet te doen en de individuele cel kan ook enkel anderen vertellen niet dood te gaan. Cellen hebben een code om het systeem waarin zij gevangen zijn te bestrijden. Wat gebeurd er als deze code wordt uitgeschakeld? Dan krijg je kanker.

Welnu, indien mensen dus liever hun arm afhakken dan een uitkering te nemen, dan kan een verzorgingsstaat werken. In het geval van een eerlijke sociale controle begrijp je best dat Piet een uitkering heeft. Piet heeft net zijn arm op 5 plaatsen gebroken en heeft een uitkering nodig om hem  paar maanden uit de brand te helpen. Piet gaat echter met opgeheven hoofd naar de Sociale Dienst om daar te verklaren dat zijn andere arm het nog doet, en dat hij zich best nuttig wil maken. Hij schaamt zich dood. Door deze calvinistische arbeidsethos is misbruik uitgesloten maar dit is natuurlijk een utopie. Daarbij zou de verzorgingsstaat wegkwijnen, omdat er te weinig behoefte aan is. Ik durf daarom aan de bewering te doen dat de verzorgingsstaat een paradox is. Indien er een algemene arbeidsethos en  animo zijn om de verzorgingsstaat te kunnen onderhouden, zo hij snel doodbloeden door gebrek aan klandizie.

Natuurlijk zijn er altijd mensen (gehandicapten, bejaarden, tijdelijk zieken, etc.) die zelf niets kunnen, maar in de hierboven beschreven utopie ontstijgt dit nauwelijks de kosten die door bijvoorbeeld liefdadigheid zullen worden opgebracht. Dit is de grote crux van de verzorgingsstaat; elk ongezond land met een ongezonde arbeidsethos en veel sociologische, sluimerende problemen heeft een dergelijk steeds verder uitdijend systeem. Een grote verzorgingsstaat is geen teken dat in een land veel welvaart en altruïsme aanwezig zijn. De grote verzorgingsstaat bezegelt het noodlot van dat land. De verzorgingsstaat is boven een bepaald minimum haar terminale ziekte. Voeg daar zaken als een ongecontroleerde immigratie en vergrijzing aan toe en de verzorgingsstaat zal snel haar kritieke massa bereiken. Immigranten willen hun uitkeringen en ouderen willen hun AOW en gezondheidszorg. Beide zien enkel de grote staat als optie; daar zijn ze mee opgegroeid. Zo versterkt het systeem zichzelf tot de dood. De verzorgingsstaat is kanker.  

Twee laatste vragen waar ik nog op in wil gaan is: Eén: waarom stemmen mensen dit systeem niet weg? Twee: waarom nemen politici beslissingen die tegengesteld zijn aan wat de kiezer wil? De eerste vraag kan beantwoord worden door naar het Bruto Binnenlands Product per capita te kijken. Nederland staat daar heel hoog maar ook andere landen met een door de Grote Staat gereguleerde economie. Geld is de sleutel tot tevreden inwoners. Geef hen geld en privileges en de kiezers worden te hebzuchtig om je te bestrijden. Zaken als hypotheekaftrek en de huidige kredietcrisis hebben hiermee te maken. Veel van de wetten die het mogelijk hebben gemaakt voor mensen die een slechte kredietwaardigheid hebben om een huis te nemen, zijn door de democraten in de VS ingevoerd. Het betrof hier ordinaire subsidies om stemvee te creëren. Wij zijn makke onderdanen. Mensen gaan niet protesteren en risico lopen op sociale uitsluiting en gevangenisstraf indien zij een gezin hebben om te onderhouden en een hypotheek hebben om af te lossen. Dit is heel natuurlijk en die mensen neem ik ook niets kwalijk. De Grote Staat en staatsafhankelijkheid van veel inwoners (studenten, immigranten, bejaarden, mensen die moeilijk hun hypotheek kunnen betalen, kunstenaars, ambtenaren, mensen die afhankelijk zijn van staatgesubsidieerde kinderopvang en mensen die anderszins veel gebruik maken van subsidies.) en algemeen kiesrecht zijn echter dubieuze bedgenoten.

De tweede vraag (Waarom nemen politici beslissingen die tegengesteld zijn aan wat de kiezer wil?) kan het best beantwoord worden door iemand die het Europese politieke systeem van buitenaf heeft kunnen bekijken. Bruce Bawer is een Amerikaanse schrijver die jaren in Europa heeft gewoond. Hij is de schrijver van het boek ‘Terwijl Europa sliep. De dreiging van de radicale islam.’ ( Uitgeverij Meulenhoff, 2006.). Hij stelt dat Europese politici met name bestaan uit een ivoren toren elite. Ze worden soms al vanaf de middelbare school getraind in politieke jongerenverenigingen. Daar wordt ze geleerd hoe ze zich moeten gedragen en vooral, wat ze moeten zeggen. Je leert op een gladde en ontwikkelde manier gevoelige onderwerpen te ontwijken en bestrijden. Veel politici in Europa komen regelrecht van de universiteit. In Amerika wordt een aspirant politicus die nog nooit in het bedrijfsleven heeft gewerkt gewantrouwd. Hoe kan iemand nu harde en realistische beslissingen nemen indien hij nog nooit iemand heeft moeten ontslaan? Of nog nooit echt werkgelegenheid heeft gecreëerd? In Europa is politieke beloning gebaseerd op je loyaliteit aan de partij. Radicale ideeën worden niet beloond.

Dit heeft als gevolg dat buitenstaanders (altijd populist of rechts-extremist genoemd) worden afgeschikt en dat de ingewijden zichzelf versterken. Daar komt nog eens bij dat journalisten en andere opiniemakers op dezelfde universiteiten hebben gezeten als de politici. Dit duivelse pact heeft als resultaat gehad dat gevoelige onderwerpen als immigratie en islam decennialang niet op de politieke agenda zijn verschenen. Diegene die het daar wel over wilde hebben, was een racist. Deze versterking had uiteraard een incestueus karakter en het resultaat was dan ook inteelt. Als een stel onnozele jaknikkers speelde men de beslissingen van de elite als heilige decreten aan het volk door. Kan iemand zich ‘Bowling for Columbine’ van Micheal Moore nog herinneren? Hij stelt in deze film dat angst en paranoia een Amerikaanse traditie zijn. Als dat zo is, is feodalisme en volgzaamheid een Europese.

Politici konden zo langzaam veel macht en geld naar zichzelf toetrekken. Omstreeks 1910 had de Nederlandse regering aan 10 procent van het BNP genoeg om dit land draaiende te houden. Nu neemt de staat jaarlijks 60 procent in beslag van alles wat er in Nederland wordt verdiend. Veel van dit geld ging enkel naar uitbreiding van de staatsmacht. Het probleem oplossen is in veel gevallen hetzelfde als het ministerie opheffen. Er werd geen geld uitgegeven aan oplossingen maar naar subsidiering van zogenaamd tijdelijke maatregelen die niet TEGENOVER maar NAAST het probleem werden gezet. Daarom rijden treinen in Nederland nog met bovenleidingen uit 1960. Daarom is het oplossingspercentage van misdrijven gedaald tot 15% (die van verkeersboetes ligt overigens rond de 95%). Daarom hebben onderwijshervormingen meer slecht gedaan dan goed. Politici zijn constant op campagnetournee: ze maken goede sier met ons geld in plaats van processen efficiënter te maken en met daadwerkelijke oplossingen te komen.

Een remedie tegen de grote staat heb ik niet. We hebben er bij de conceptie van de moderne nooit aan gedacht. De macht van ministers en monarch zijn wel beperkt maar we hebben geen noodrem voor de voortdenderende en immer uitdijende staat. Zelfs voor je geboorte en je dood kan de staat wetten maken. We aborteren en euthanaseren maar raak, maar een mogelijkheid om de staat op te heffen is er niet. De staat is voor eeuwig.